در اواسط دهه پيش شمسي كه  كامپيوتر تازه داشت راه خانه ها را پيدا مي كرد و از كالايي لوكس به كالايي ارزشمند تبديل مي شد كه بازي ها نيز پوست انداختند.
يكي از آن بازي ها نورهوود Neverhood يا ناكجاآباد بود. در ناكجا آباد كه محيطي خميري داشت، شخصيتي بازي را جلو مي برد كه كارهاي جالبي مي كرد: زبانش را با دستش از دهانش بيرون مي كشيد و مثل تار با دست ديگر بر آن مي زد! صداهاي بامزه اي از دهان خود در مي آورد! ادا و اودورهاي جالبي داشت و كارهاي مسخره اي مي كرد!
نمي دانم چرا اين روزها كه اخبار سيماي ايران را مي بينيم همش ياد اين بازي مي افتم. بعد از ظهر امروز هم كه در جمع گعده دوستانه روزنامه نگاران اخبار ايران را مرور مي كرديم بيش از پيش آن آدمك مسخره خميري در ذهنم مجسم شد!
از سويي وضعيت پرونده هسته اي ايران اصلا در روند مطلوبي قرار ندارد و هيچ تدبيري و هيچ كاري هم ظاهرا براي بهبود آن قرار نيست انجام شود،  از سوي ديگر اوضاع سلامتي رهبري در اين موقعيت حساس مانند گذشته نيست، از يك سوي ديگر هاشمي هم ظاهراً در بينال تلخ كامي به سر مي برد، از آن سوي پايين، مجلس فشار سياسي و انتقاد هاي خود را دولت و به خصوص احمدي نژاد افزايش داده است و درصدد استيضاح وزراي آموزش و پرورش،كشور و مسكن و شهرسازي هستند، از اين سوي پايين رابطه احمدي نژاد با متكي شكرآب است و شايع شده كه گل سر سبد دولت و موضع راست افراطي آن «مشاعي به عنوان وزير خارجه يا سفير ايران در عربستان» مطرح مي شود، آمريكا هم لات و پوت هاي خود را جمع كرده آورده تو خليج فارس و مواضع ايران تو عراق را تحت فشار گذاشته، بودجه سال آينده هم كه رو هواست و همه اين ها در حالي كه رييس جمهور تو نيكاراگويه و بغل چاوز! جا خوش كرده! باز هم بگم.
در ناكجا آباد كه محيطي خميري داشت، شخصيتي بازي را جلو مي برد كه كارهاي جالبي مي كرد: زبانش را با دستش از دهانش بيرون مي كشيد و مثل تار با دست ديگر بر آن مي زد! صداهاي بامزه اي از دهان خود در مي آورد! ادا و ادورهاي جالبي داشت و كارهاي مسخره اي مي كرد!