همان مردمی که برخیشان در هیات ها می چرخند و برخیشان در جردن و الیه. اینها همه مردم هستند چه این سوی خط و چه آن سوی خط. وقتی می گوییم مردم یعنی همه اینها و همه ویژگی هاشان.
اگر بعد از ظهری در یکی از خیابان های اصلی تهران مثلا ولی عصر قدم بزنید چهره ها و جوانانی را می بینید که شاید در لاک دینی زندگی نکنند. عُرفشان چیز دیگریست و هنجارشان چیز دیگر.
حال به این بازگردیم که هنگامی که بزرگان جمهور پیرامون مردم سخن می گویند، كدام مردم را مخاطب قرار مي دهند. كدام مردم، مردم ترند و كدام يك نامردم تر.
وقتي صحبت از اين است كه به حمدلله جوانان دين مدار هستند كدام جوانان مراد نظر است. آن جواناني كه پايبند دين هستند يا آن دیگر دست از جوانان.
اگر آن دست از جوانان نيز با نسيم دين همرانند و چرا اين همه مورد غضب حكومتند و ناهنجار مي خوانندشان؟
راستي بزرگان جمهور در اين خيابان ها قدم زده اند آيا؟ مشاوران امين و صديقشان چه؟ تا به حال عصر پنج شنبه اي در خيابان ولي عصر لحظه اي بوده اند؟
آيا هرگز واقعيات را براي بزرگان گفته اند كه فلان دختر بچه چگونه حرف مي زد و فلان پسر چگونه آرايش كرده بود؟
اين هم از عادات ما ايراني هاست كه هميشه مردم را آن طور كه خود خواسته ايم تفسير كرده ايم و هميشه ((مخاطب بخشي)) را در نظر گرفته ايم.
مردم، رايشان ميزان است. اما كدام بخش از مردم در نزد بزرگان رايشان ميزان است؟
