از تحریم های دوران سازندگی که بگذریم، در دوران اصلاحات به رغم وجود چالش هایی در حوزه سیاست خارجی، همواره سیاست تنش زدایی و گفت و گو استوار بود و به مدد همین سیاست توانسته بودیم در پرونده هسته ای، زمان بخریم و کار را بدون تحریم به پیش ببریم.
هنوز یک سال و نیم از روی کار آمدن دولت عدالت و مهرورزی نگذشته، تهدید و تهدید و تحریم پشت هم ردیف شد. البته واضح است که آمریکا و سیاست مداران پیر اروپایی به هیچ وجه نمی خواهند به دولت احمدی نژاد امتیاز بدهند و به گفت و گو بپردازند. چرا که اگر قرار بود ایران برنامه غیر صلح آمیز داشته باشد، قطعاْ باید از دوره های قبل کار می کرد نه ظرف این ۱.۵ سال که نتیجه اش رویگردانی غربیون باشد. http://www.un.org/Docs/sc/

البته اگر آن طوری که سیما بیان می کند و خواست ملی ایرانیان بر استفاده صلح آمیز از این انرژی است که باید بهایش را بپردازند به مصداق هر که خربزه می خورد پای لرزش می نشیند. این گوی این میدان آقایان!

اما در عرصه رسانه هر اظهار نظری از سوی تیم مذاکره کننده قبلی پاشنه آشیلی برای دولت مهرورز است. که احتمالا برخوردی کاملا سیاسی با آن خواهند داشت.

زنهار اگر ایران تحریم را به پذیرد و غنی سازی رها سازد، هیمنه و نظام قدرت ایران که مردم منطقه آن را سدی در مقابل آمریکا می دانند ترک می خورد و اگر نپذیرد فشارش بر مردم ایران فزونی میابد.

ایسنا در خبری، بخش هایی از تحریم را منتشر کرده است.

- این مرتضی درخشان هم پدیده است در نوع خود عجیب و خنده دار. یادداشت جدیدش خواندش مطایبه آمیز است.