۱. برای سومین آخر هفته متوالی یکی از دوستان حضرت عزاییل را بغل نمود و  جان به جان آفرین داد.

این بار اما کسی بود که برای سال ها از نزدیک می دیدمش و با خصوصیات و رفتارهایش آشنا بودم.

مرشد عباس تبارکی که من «مرشد خوبان» خواندمش به قول قدیمی ها «ورپرید» و کاملاْ نا گهانی فوت کرد.

یکی از دوستان می گفت: حتماْ مرشد ضرب را گرفته و الان برای اهل برزخ می خواند.

این اواخر به جهت زیاد رفتن به غسال خانه و دیدن احوالات مردم هراسی از مردن ندارم. به نظر همه چیز سریع به چشم بر هم زدنی تمام می شود و خانواده ها به خانه هایشان باز می گردند و مرده می ماند و قبرش و اعمالش.