یاداشتی که نوشتم و در بازتاب با عنوان "گلايه‌هاي يك مسئول حزب‌الله از شيوه تبليغ جنگ در تهران" منتشر شد، عكس العمل هايي را در دفتر حزب الله در تهران به وجود آورد كه من آن را ناشي از حساس زياد و تا حدي نا آشنايي با مخاطبان ايراني و  ادبيات رسانه اي مي دانم.
همچنین این ممکن است برخی تصور کنند این یادداشت موضع رسمی دفتر تهران است در حالی که مواضع رسمی دفتر تنها از طریق نماینده آن اعلام می شود.
چندي پيش به ديدن يكي از اعضاي برجسته دفتر حزب الله در تهران رفته بودم. نكاتي مطرح شد كه بيان آن ها سودمند است. به ويژه در زماني كه مدت بيشتري از پايان جنگ اسراييل عليه مردم لبنان گذشته است و مسئولان از فضاي تصميم گيري احساسي به عقلانيت رسيده اند. ...

 تبليغات
بحث ما از جايي آغاز شد كه من از تعداد بي شمار عكس هاي تبليغاتي سيد بزرگوار و تيزهوش حسن نصرالله در سطح شهر تهران گله كردم و گفتم: حق اين بود كه در پيروزي فرزندان و شاگردان حضرت امام يادي هم از ايشان مي شد و به جاي پر كردن سطح شهر از عكس هاي سيد، از يادگارهاي مشترك مردم ايران و لبنان، امام خميني(ره) و دفاع جانانه، بيشتر استفاده مي شد.

گويي دردي كهنه برايش زنده شد، آهي كشيد و گفت: بارها و بارها به مديران و مسئولان تاكيد كرديم كه به جاي چاپ و نصب عكس هاي سيد، حداقل از عكس هاي مقاومت و مردم لبنان كه چنين جانانه براي ارزش هاي خود پايداري كردند استفاده كنيد ما نيازي به اين گونه تبليغات نمي بينيم. و اين دقيقاً همان رويكردي بود كه من از نزديك و در دوران جنگ آن را در لبنان ديدم.

حتي در ضاحيه كه مقر اصلي حزب الله بود نيز شايد 5 تا 8 عكس تبليغاتي بزرگ از سيد حسن نصرلله ديده مي شد در حالي كه بيش از 100 تابلو تبليغاتي بزرگ از حضرت امام خميني (ره)، امام موسي صدر، مقام معظم رهبري، شهيد سيدعباس موسوي، شهيد راغب حرب، ديگر شهداي مقاومت و پوستر هاي مردمي كه براي مقاومت شادي مي كردند بر روي ديوار ها و در خيابان ها نصب بود.

چه مي شد اگر از جوان و يا مادري كه در راه مقاومت فداكاري مي كند و يا زن مسيحي كه پرچم حزب الله را با افتخار حمل مي كند، عكس و مطلبي منتشر مي شد.
آيا سيد حسن نصرالله دبيركل حزب الله لبنان براي مردم ايران احتياج به معرفي دارد كه اين گونه تبليغ شد؟ تاثير كدام روش تبلغاتي بيشتر است؟ عكس هاي يكسان از سيدحسن يا عكس هايي از مقاومت، شادي و ايستادگي مردم لبنان؟
در حالي كه دبيركل حزب الله همه پيروزي هاي را مديون مردم و مجاهدين و رزمندگان مي داند بي انصافي نيست كه ما همه چيز را در سيدحسن نصرالله خلاصه كنيم؟
اين مسئول دفتر حزب الله تاكيد كرد: بهتر بود به جاي چاپ اين تعداد پوستر و تابلوي تبليغاتي، هزينه آنها صرف كمك به مردم و بازسازي لبنان مي شد تا اين پول هاي هنگفت در بهترين جا مصرف مي شد.

كمك هاي مالي
در حالي كه سيل كمك هاي مردم ايران براي ياري و بازسازي لبنان جاري بود عدم اختصاص يك حساب بانكي براي جمع آوري كمك هاي مالي بي نظمي و بي برنامگي هايي را پديد آورده بود.
كميته امداد، دولت، نهادهاي ديگر هر كدام حسابي را معرفي كردند و در شهرستان ها نيز برخي شخصا به جمع آوري كمك ها مالي مردم اقدام كردند كه همه اين موارد سردرگمي مردم را در پي داشت.
برخي افراد سودجو نيز در اين ميان با عنوان كمك به حزب الله از احساسات مردم سوء استفاده كرده و پول هايي را به جيب زدند كه تعدادي از آن ها دستگير شدند.

مقدس نمايي
برادر لبناني مي گفت: برخي مديران به گونه اي ما را معرفي مي كردند كه گويي نيروهاي حزب الله، نيروهايي فرا زميني هستند و با قدرت هايي آسماني جهاد و مقاومت مي كنند. همه مي دانند كه رزمندگان ما جزيي از مردم ما هستند كه تنها با اعتقاد خود و دعاي مردم اين گونه مقاومت كرده اند.

استفاده ابزاري از حزب الله
در ميان برنامه هايي كه نهادها برگزار مي كردند، بودند كساني كه اهداف ديگري غير از بزرگداشت مقاومت در سر داشتند و سعي داشتند با برگزاري چنين برنامه هايي موقعيت خويش را محكم كنند يا ارتقا دهند. به عنوان نمونه در يكي از برنامه هاي شهر تهران از يكي از مسئولان دفتر دعوت كردند. هنگامي كه موضوع برنامه را جويا شديم گفتند جشن مبعث است و در پايان كمك هاي مردم به شما اهدا مي شود. در آن مراسم هنگامي كه از كمك هاي مردم پرسيديم گفتند به حساب ريختيم. گفتيم كدام حساب؟ چيزي نگفتند....

برنامه ريزي فرهنگي؛ برنامه هاي احساسي!
برنامه ريزي فرهنگي به معناي عام خود، مشكلي است كه سال ها دست به گريبان مديران فرهنگي است. در حالي كه انتظار آن مي رود كه جو چنين رويدادهايي مديران و مسئولان را دچار احساس گرايي نكند اما هنوز و با گذشت دو دهه از انقلاب شاهديم كه احساس گرايي بيش از عقل گرايي در برنامه ريزي دخيل است كه علاوه بر صرف هزينه هاي زياد در برخي موارد تاثيرهاي فوق العاده متفاوت و متضادي دارد.

سيدصادق حسيني