خبر توقیف شرق کمی پیش از همه گیر شدن بین اصحاب رسانه به صورت اس.م.اس منتشر شد. شرق با رویکردی آزاد و حرفه ای به نقد قدرت چه در دولتاصلاحات و چه در دولت احمدی پرداخت و بیش از سایر رسانه ها محافظه کاری را پیشه کرد تا مبادا این تنها رسانه جذاب و پرمخاطب به ورطه تعطیلی فله ای بکشد.
اما یکی از تعاریف مهرورزی بی تحملی در مقابل نقد است که از سایت ها شروع شد و به توقیف شرق ادامه یافت.
احمد زیدآبادی در این باره نوشت: توقيف شرق نشانه وحشتناكي است به دو دليل: دليل نخست اينكه، وقتي شرق با همه محدوديتها و سر به راه بودنش تحمل نميشود، از اين پس قرار است چه چيز ديگري تحمل شود و دليل دوم هم اينكه، وقتي يك رسانه براي بقاي خود نه راه ستيز و لجاجت بلكه راه تعامل و تفاهم را با اصحاب قدرت برميگزيند و باز هم فنا ميشود، چه راهي پيش روي اهل فكر و نظر و فرهنگ باقي ميماند؟
با این که از عمر دولت اصلاحات یک سال می گذرد همانند آن دوران که هرگاه خاتمی ایران را ترک می کرد تا به جهان بگوید ما برای وصل کردن آمدیم توقیف و درگیری و کفن پوشانی دیده می شد که چهره ایران را خشن تر و بی منطق تر از قبل جلوه می داد.
توقیف شرق من را یاد توقیف صبح امروز می اندازد. صبح امروز روزنامه بود که در عصر اصلاحات بشدت پرمخاطب و پرنفوذ بود و شرق نیز در سال های اخیر با رویکرد حرفه ای خود توانست علاوه بر افزایش نفوذ و تاثیر خود را نیز زیاد کند به گونه ای که تمام احزاب و چهره های عاقل سیاسی و نخبگان شرق را برای انتقال پیام ها و مطالب خود انتخاب می کردند.
